Pierwszy aparat dostałam od taty, była to Smiena, mam ją do dzisiaj. Było w tym coś magicznego: tato kręcił obiektywem i robił zdjęcia, ale jeszcze większe emocje towarzyszyły nam, gdy oddawał film do wywołania, a my czekaliśmy na zdjęcia. Nie zapomnę nigdy tej ekscytacji. Kiedy dziś chwytam do ręki aparat, towarzyszą mi podobne uczucia: jaka będzie sesja, jak sprawić, aby ta chwila była wyjątkowa i najważniejsze – co z tego wyjdzie?

Decyzję o byciu fotografką odkładałam latami: na początku postawiłam na słowo pisane, studiowałam dziennikarstwo w Zielonej Górze, a następnie wiedzę o mediach w Berlinie. Pracowałam jako redaktorka w Polsce, ale to właśnie wyjazd do Berlina otworzył mnie na ten zawód, a najbardziej spotkani tam ludzie. Wszyscy mi dopingowali, podziwiali, że robię coś tak fajnego. To tam uwierzyłam, że to może być plan na życie.